مرکز جامع سرطان​​​​​​​

سلول های طبیعی انسان برای زنده ماندن و سالم ماندن به مقدار مناسب اکسیژن (نه خیلی زیاد و نه خیلی کم) نیاز دارند. این تعادل حیاتی توسط یک فرآیند پیچیده سنجش اکسیژن در بدن تنظیم می شود. این مکانیسم افراد را قادر می‌سازد تا با زندگی در ارتفاعات بالا سازگار شوند و در حین ورزش اکسیژن بیشتری به سلول‌ها بیاورند.

رابطه بین سلول های سرطانی و اکسیژن امّا متفاوت است. سلول‌های سرطانی اغلب کمبود اکسیژن دارند، وضعیتی که هیپوکسی نامیده می شود. این امر بدلیل رشد  بیشتر تومور به نسبت رگ های تغذیه کننده آن (مسئول اکسیژن رسانی) می باشد. یکی از اجزای کلیدی سیستم حسگر اکسیژن بدن مجموعه ای از فاکتورهای القاکننده هیپوکسی (Hypoxia inducible factors یا HIF ها) است که می توانند با فعال کردن ژن ها و پروتئین هایی که شبکه های جدید عروق خونی را جذب می کنند، به نیاز به اکسیژن سلول های سرطانی پاسخ دهند.

سلول های سرطانی در یک تومور در حال رشد می توانند با تقویت این HIF ها با کمبود اکسیژن سازگار شوند. HIF ها می توانند شروع به تشکیل رگ های خونی جدید برای بهبود اکسیژن رسانی کنند. علاوه بر این، HIF ها نحوه متابولیسم گلوکز (قند) را در سلول های سرطانی تغییر می دهند به طوری که حتی در غیاب اکسیژن می تواند از آن برای تولید انرژی استفاده کند. به این ترتیب که سلول‌های سرطانی می‌توانند با روشن کردن یک فرآیند شیمیایی جایگزین برای تولید انرژی (به نام گلیکولیز)  با محیط‌های کم اکسیژن سازگار می شوند.

با افزابش میزان HIF سلولی، سلول‌های سرطانی هیپوکسیک قدرت‌های خطرناک جدیدی نیز به دست می‌آورند؛ از جمله توانایی متاستاز (گسترش فراتر از مبدا خود) و همچنین مقاومت بیشتر در برابر پرتودرمانی، شیمی درمانی و ایمنی درمانی.

در نتیجه سلول های سرطانی، بر عکس سلول های طبیعی، محیط کم اکسیژن را بیشتر دوست دارند. هم چنین مطالعات مختلف آزمایشگاهی نشان دادند که اکسیژن برای سلول های سرطانی سمی است و آن ها را از فعالیت باز می دارد. بنابراین، تنفس هر چه بیش تر در هوای پاک و تازه می تواند در پیشگیری از ایجاد سرطان موثر باشد. 

منبع: Dana-Farber Cancer Institute
​​​​

​استنشاق هوای پاک و تازه